Anemone znana jest po polsku jako zawilec. 

Etymologia polskiego słowa zawilec nie jest jasna. 

Strona łacińsko-grecka jest jasna: nazwa Anemone pochodzi od greckiego słowa anemos, oznaczającego wiatr — nawiązuje prawdopodobnie do łatwości, z jaką kwiaty gubią płatki na wietrze, lub do dawnego przekonania, że roślina kwitnie tylko przy wietrze. Większość języków europejskich po prostu przejęła tę grecko-łacińską nazwę niemal bez zmian: po angielsku to anemone, po niemiecku Anemone, po francusku anémone, po włosku anemone, po rosyjsku anemon. Wiatr jest więc wpisany w samą nazwę tego kwiatu w większości języków świata — polska nazwa zawilec jest w tym kontekście wyjątkiem, bo powstała niezależnie, na gruncie rodzimego języka polskiego.

Polska nazwa zawilec to zupełnie inna historia. Żaden słownik etymologiczny nie notuje jej formalnego pochodzenia — najprawdopodobniej została utworzona na gruncie języka polskiego, w odróżnieniu od większości innych języków europejskich, które po prostu zaadaptowały łacińską nazwę.

Językoznawcy proponują dwie główne hipotezy:

Pierwsza łączy zawilec z czasownikiem wić się — zawilec to roślina, która niejako wije się po ziemi, tworząc w lasach gęste, dywanowe skupiska. Druga hipoteza wiąże nazwę z rdzeniem vil- obecnym w słowie wilgoć — zawilce pojawiają się wczesną wiosną, zaraz po roztopach, na wilgotnym podłożu. 

Źródło: Słownik języka polskiego PWN

Trzecia teoria: słowo zawilec pochodzi od dawnego przymiotnika zawiły, który genetycznie i znaczeniowo może wiązać się zarówno z czasownikami zawinąć/zawijać, jak i z czasownikami zawiać/zawiewać (co także może nawiązywać do wiatru).

Anemone można sadzić jesienią lub wczesną wiosną, w zależności od pożądanego terminu kwitnienia i klimatu. Dla najlepszych rezultatów:

• W łagodniejszym klimacie sadź jesienią, aby bulwy zdążyły się ukorzenić przed zimą i zakwitły wiosną.
• W chłodniejszym klimacie, takim jak polski, sadź wczesną wiosną po ustąpieniu mrozów — kwiaty pojawią się latem.

Anemone to elegancki kwiat występujący w wielu kolorach — białym, różowym, fioletowym, czerwonym i niebieskim. Ma delikatne, kielichowate kwiaty z charakterystycznym ciemnym środkiem otoczonym kontrastowymi, cienkimi płatkami. Kwiaty wyrastają na smukłych łodygach ponad drobno podzielonymi, paprociowatymi liśćmi, co czyni je popularnym wyborem do lekkich, zwiewnych kompozycji kwiatowych.

Czas kwitnienia zależy od odmiany i terminu sadzenia.

• Anemone wiosenne — takie jak Anemone blanda i Anemone coronaria — kwitną od marca do maja.
• Odmiany letnie i wczesnojesiienne — anemone japońskie (Anemone hupehensis) i inne kwitną od lipca do września, wnosząc żywe kolory do ogrodów pod koniec sezonu.

Zawilce zyskują w Polsce coraz większą popularność, jednak nie są tak powszechnie dostępne jak róże, gerbery czy chryzantemy. Szczególnie poszukiwane są na śluby, aranżacje w stylu boho i romantyczne bukiety, gdzie ich charakterystyczny ciemny środek i jedwabiste płatki tworzą dramatyczny, elegancki efekt. W polskich kwiaciarniach najczęściej spotykane są odmiany Anemone coronaria w kolorach białym, bordowym i głębokim fiolecie.

Nie każda polska kwiaciarnia ma je w stałej ofercie, więc warto zamówić je z wyprzedzeniem, szczególnie na ważne okazje.

Tak. Anemon i zawilec to dwie nazwy tej samej rośliny (łac. Anemone) z rodziny jaskrowatych. "Zawilec" to polska nazwa botaniczna, a "anemon" to spopularyzowana forma nazwy łacińskiej — obie stosowane są zamiennie.

Kwiaty cięte sprzedawane pod nazwą anemon to najczęściej zawilec wieńcowy (Anemone coronaria) — odmiana o dużych, kolorowych, pięciopłatkowych kwiatach, popularna w bukietach.

To zależy od gatunku. Zawilec gajowy, żółty i wielkokwiatowy — są w pełni mrozoodporne i zimują w gruncie bez okrywania czy wykopywania. Zawilec japoński również dobrze znosi zimę w gruncie. Inaczej jest z najpopularniejszym zawilcem Anemone coronaria, który w chłodniejszych regionach Polski wymaga wykopania bulw na zimę lub solidnego okrycia ściółką.